Elektrik, enerji olarak insanlık hizmetine sunulmaya başlandığı yıllarda, günümüze oranla çok küçük değerlerde olduğundan, kısa devre akımlarına o zamanki ilkel cihazlarla egemen olunabiliyordu ve dağıtım yükseltici ve indirici merkezlerine gerek kalmadan üretilen gerilim düzeyinde gerçekleştiriliyordu. Ancak zamanla elektrik enerjisi insanlık hizmetinde büyük güç olmaya başladığında, o zaman kadar yeterli olan şalt cihaz ve tesislerinde kısa devre akımlarının ve büyüyen anma akımlarının ve dolayısıyla elektrik enerjisi iletiminde gerekli olmaya başlayan daha yüksek gerilimlerin kontrol altına alınması, o zamanki ilkel cihazlarla zorlaşmaya ve daha sonraları da imkansızlaşmaya başladı. Önce şalt cihazları geliştirilerek yüksek gerilimlerde daha yüksek değerlerdeki akımları açabilecek (kesebilecek) duruma getirildi. Daha sonraları ise şalt tesisleri enerji kesintisine meydan vermeyecek biçimde daha çok hesaba dayanan yöntemlerle tasarlanmaya başlandı. Ancak farklı anma değerlerinde çok sayıdaki değişik tasarımların sayısını azaltmak ve daha ekonomik işletmeyi sağlayabilmek için önce ulusal standartlar ve daha sonraları da uluslar arası ticaretin elektro mekanik sanayiini de kapsamına almasıyla farklı ülkelerden farklı standartları aynı anma değerlerinde birleştirmek üzere uluslar arası standartlar oluşturulmaya başladı. Günümüzde uluslar arası geçerli olan “International Electrotechnical Commission” tarafından hazırlanan IEC standartlarının yanı sıra, AB’nin oluşması ile birlikte EN (EuroNorm) standartları elektro teknik alanını da kapsamına almaya başladı. IEC standartları her ülkenin kendi ulusal standartlarının yanında ikinci sırada yer alırken, uluslar arası ihalelerde ve sözleşmelerde kullanılmaktaydı. Sonraları ulusal standartlar IEC standartları ile uyumlu duruma getirildi.

Günümüzde en temel problemlerden biri haline gelen enerji sıkıntısı ile iki konu büyük önem kazanmıştır;

1. enerji üretimi ve maliyeti,
2. mevcut kaynakların daha verimli kullanımı ve enerji tasarrufu.